Moc słowa
Słowo
- czym jest?
Pies macha ogonem. Kot
mruczy i łasi się. Kogut trzepoce skrzydłami i pieje. Człowiek
kiwa głową, skinieniem dłoni wita lub żegna gości. Przede
wszystkim jednak człowiek posługuje się słowem. Mówionym i
pisanym. Powstały ogromne biblioteki – magazyny ludzkiego słowa.
Poezja i proza, listy i pamiętniki, prośby i rozkazy. Trudno
wyobrazić sobie teatr bez słowa. Owszem, jest i pantomima, i
niemy film. Ale słowo pozostaje podstawowym sposobem zarówno
porozumiewania się, jak i oddziaływania człowieka na człowieka.
Nawet w epoce telewizyjnego obrazu słowo jest potężnym narzędziem.
Dlatego historia, i nie tylko współczesna, zna propagandę i
cenzurę. Obie doceniają siłę słowa: propaganda wykorzystuje słowo,
cenzura – boi się słowa.
Dlaczego tak jest? Otóż,
w słowie materializuje się siła ludzkiego ducha. Słowo to nie
wypowiadane dźwięki (to potrafi nawet papuga), słowo to nie
tylko pisane litery. Słowo znaczy więcej niż znaczy! Słowami
potrafimy wypowiedzieć siebie najpełniej. Dzięki słowu można
zobaczyć duszę człowieka. Dlatego też słowo tworzy więzi międzyludzkie.
Słowo,
które jest Bogiem
Słowo
buduje świat ducha. Nawet ludzkie słowo. Nic więc dziwnego, że
gdy Jan Apostoł chciał powiedzieć o Bogu coś podstawowego,
napisał: Na początku było
Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo (J 1,1). Jeśli
więc od początku Bogiem było Słowo, to jaką ma Ono moc, gdy stało się ciałem – ? (J
1, 14). Gdy zamieszkało
między nami? To Jezus jest tym Słowem, które ciałem się
stało. Dlatego, gdy stanął wobec słuchaczy w Kafarnaum,
zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem, jak ten, który ma władzę i moc. Nie jak mędrcy,
których znali. – Ich słowa, uczone i gładkie, takiej mocy nie
miały i nie mają. Jego słowa wypędzają złe duchy, uciszają
burze, uzdrawiają chorych, umarłych z grobu wywołują.
Taką
moc miały słowa proroków: Mojżesza i Eliasza, Jeremiasza i
Ezechiela... Ilu ich było w czasach Starego Przymierza, wszyscy
byli jeno zapowiedzią Tego Proroka, który miał przyjść. Mojżesz
mówił do ludu: Odrzekł mi
Pan: wzbudzę im proroka, włożę w jego usta moje słowa.
– Dlatego czekali na Proroka. Przyszedł wreszcie. Nie był nim
Eliasz. Nawet nie był nim Jan Chrzciciel, który mówił o sobie:
„jestem głosem” (J 1,23). Nie: słowem. „Jestem głosem”. Słowem jest Jezus: Słowo i Prorok w jednej osobie. Prorok – bo
człowiek. Słowo – bo Bóg. Dlatego nauka Jezusa ma tę moc
niepojętą, którą zdumiewają się mieszkańcy Kafarnaum i całej
Galilei, Judei i Zajordania.
Jego
słowa zapisane na kruchym papirusie przetrwały dwadzieścia wieków
i wciąż mają moc poruszania ludzkich serc. Tyle zakurzonych
arcydzieł starożytnej literatury drzemie na bibliotecznych półkach,
znane jedynie studentom klasyki. A Ewangelię znajdziesz wszędzie
i czyta się ją dzień w dzień. Czy jest super–arcydziełem
literackim? Czy miała „więcej szczęścia”? Nie. Ewangelia
Jezusa jest Słowem – literatura tylko literaturą.
Odpowiedzieć
Słowu Boga
Wieść
o Jezusie – niezwykłym Rabbim rozeszła się po całej okolicy.
Wiemy, że słuchały Go z zapartym tchem, zapominając o głodzie
i zmęczeniu tysiączne tłumy (Mk 8, 1-3).Ale ilu z Nim pozostało? Dwunastu. Nie wiemy nawet, co
się stało z owym uwolnionym od demona człowiekiem z dzisiejszej
Ewangelii. – Dlaczego tak się dzieje? Słowo Boże jest mocą.
Ale człowiek – twierdzą. Pytał ktoś młody Jezusa: Co
mam czynić? (Mt 19,22). Odpowiedź usłyszał. I... i odszedł
smutny! Słowo Jezusa ześliznęło się po murach jego wewnętrznej
twierdzy.
Bo Słowo Boże jest propozycją, wezwaniem. Ale nawet, gdy
jest nakazem, nie druzgocze wolności człowieka. Nie wolno więc
głoszenia Ewangelii zamieniać w propagandę, choć taka pokusa
odradza się ciągle. Nie wolno ewangelizacji traktować jako narzędzia
spraw politycznych czy nawet narodowych – choć i tego próbowano.
Głosicielowi Ewangelii nigdy zaś zapomnieć nie wolno o wolności
człowieka, ku któremu się zwraca.
Z
drugiej strony wolność zakłada odpowiedzialność. Jest to
odpowiedzialność za usłyszane Słowo, za tę niezwykłą szansę
daną każdemu z nas. Bo wezwanie Ewangelii raz skierowane przez
Boga do człowieka, i zlekceważone, może się drugi raz nie powtórzyć.
Moc Słowa może drugi raz ku nam nie spłynąć. A tam, gdzie Bóg
milknie, budzą się demony. Wiele demonów z naszego życia
osobistego i społecznego wypędzić trzeba. Oby więc rozpoczęty
rok Wielkiego Jubileuszu stał się czasem uważnego słuchania Słowa
Ewangelii, które ma moc zwyciężania złych duchów.
